8e88 Graphic

โทรศัพท์บ้านอาจจะเป็นเพียงเครื่องมือระลึกถึงอดีต เมื่อยามเหงา ของใครบางคน หลายๆคนอาจจะเลิกใช้มันไปแล้ว ผู้คนโดยมากก็ชอบที่จะใช้โทรศัพท์มือถือมากกว่า เพราะมันสะดวก รวดเร็ว ถึงที่หมายปลายทางกับคนที่เราอยากจะคุยด้วยได้มากกว่า

เช้าตรู่ในวันหยุดปลายสัปดาห์ โทรศัพท์บ้านที่ร้างราจากเสียงโทรเข้ามานาน ก็ได้ดังขึ้น
ท่ามกลางโลกยุคปัจจุบันที่ผู้คนใช้โทรศัพท์มือถือประดุจปัจจัยหลัก โทรศัพท์บ้านเลยแทบไร้ความหมายไปแล้วโดยเฉพาะชายโสดอย่างผม ที่วันๆนึงจะใช้โทรศัพท์มือถือคุยแค่เรื่องงาน หรือไม่ก็ชวนเพื่อนฝูงออกไปสังสรรค์กันบางครั้ง

กริ๊ง กริ๊งงง ...เสียงโทรศัพท์ดังสร้างความหงุดหงิดให้กับผมยามเช้า ...ทีแรกผมคิดว่าใครสักคนคงโทรมาทวงหนี้ โทรผิดบ้าน หรือญาติที่อยู่ต่างจังหวัดโทรมาเรื่องธุระ ผมยกหูโทรศัพท์ที่ฝุ่นเกาะเล็กน้อยขึ้นมารับสาย ....

"นั่นบ้านโก้ ใช่มั๊ยค่ะ?"
เสียงหวานๆจากปลายทางเรียกชื่อผมขึ้นมา และผมก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้น
"ครับ นั่นใครครับ"
"เราอ้อไง ยังจำได้มั๊ย"
.......................

ผมจำเธอได้เป็นอย่างดี นานแล้วที่เราไม่ได้พบกัน ...ตอนสมัยเรียนมัธยมปลาย เรียกได้ว่าเราสนิทกันประมาณนึง เรียกได้ว่าเกือบจะเป็นแฟน แต่ผมก็ต้องพลาดหวัง เป็นได้แค่เพื่อนคนนึงในเวลาต่อมา ....เหตุการณ์และกาลเวลาทำให้เราค่อยๆห่างกัน ความสนิทก็ค่อยๆจางหายไป จนอยู่แค่เบื้องลึกในความทรงจำ ...เธอหาเบอร์โทรศัพท์ของผมจากหนังสือรุ่นและก็โทรมา เรานัดเจอกันเพื่อคุยระลึกถึงอดีตในวัยเรียนในอีกไม่กี่วันถัดจากนั้น

เธอยังสวยเหมือนเดิม แต่ดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ผมนึกในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา
เราพูดคุยกันหลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องอดีต และก็เรื่องพื้นๆในปัจจุบันว่าพ่อแม่สุขสบายดีรึเปล่า งานเป็นยังไงบ้าง ...สิ่งหนึ่งที่เราไม่กล้าถามซึ่งกันและกันก็คือเรื่องแฟนของแต่ละคน

....ผมไม่กล้าถามเธอ เพราะในใจยังรู้สึกดีๆกับเธออยู่ มันเหมือนกับการให้ความหวังตัวเองอยู่ลึกๆของชายโสดที่ได้มาเจอกับคนที่เราเคยชอบในอดีต

....ส่วนเธอก็เหมือนจะเปิดใจให้กับผมอีกครั้ง ....ไม่รู้ว่าผมเข้าข้างตัวเองรึเปล่า แต่รู้สึกได้แบบนั้น

"ตู๊ด ตู๊ด" เสียง sms จากมือถือของเธอดังขึ้น ...เธอนิ่งไปสักพัก จึงกดตอบกลับไป
"เพื่อน sms มา ชวนไปเที่ยวคืนนี้น่ะ แต่ไม่อยากไปละ  ...ดูหนังกันมั๊ย?"
เธอชวนผมดูหนัง ...นานแล้วที่เราไม่ได้ดูหนังด้วยกัน

ระหว่างที่ดูหนังด้วยกัน เธอดูเหมือนเป็นกังวลตลอดเวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆ เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นจาก sms ที่ส่งมาแทบจะทุกๆ 10 นาที เธอเปิดโทรศัพท์ดูเป็นระยะๆ เมื่อหนังกำลังใกล้จะจบลง sms ได้ถูกส่งเข้าโทรศัพท์มือถือของเธออีกครั้ง มันสั่นและตกลงบนพื้นพรมของโรงหนัง เธอคว้ามันไม่ทัน แสงไฟของโทรศัพท์มือรุ่นใหม่สว่างพอที่จะทำให้ผมเห็นข้อความนั้น...

ผมเก็บโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้เธอ จากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ก่อนจากกันในค่ำวันนั้น เธอพูดกับผมเพียงแค่ว่า "โชคดีนะ..."

edit @ 20 May 2008 20:01:16 by 8e88